من يه خاکم توي حسرت ، تو يه آسمون ستاره

دارم از سردي ميميرم ، تو بکن يه تک اشاره

تو يه يادگاري هستي  که هميشه موندگاري

تو که اهل آسموني ..غم و غصه اي  نداري

به تن شکسته ی من ...  تو هميشه جون پناهي

خيلي محتاج نگاتم ، تو نوري ، من يه سياهي

به دل شکسته ی من ..... تو همش اميد ميدي

فکر کنم تو آسمونا صد دفعه خدا رو ديدي

به و جود خسته ی من اين تويي که نور مي پاشي

به تو محتاجم ستاره... جون مي دم اگه  نباشي

توي کوچه هاي اميد

آرزوم رنگ تو داره

تو بيا اميد من باش

تا چشام بارون نباره

زندگي رنگي نداره

اگه تو نيايي کنارم

جز تو من کسي ندارم

تا ابد تو هستي يارم

تو زمستون سياهم

تو دلم جوونه کردي

 منو تا خدا رسوندي

قلبمو نشونه کردي

تو اگه پيشم نباشي

شب من سحر نميشه

فاصله بين من و تو

ديگه در بدر نميشه

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

                               چنان نماند و چنین هم نخواهد ماند

من ار چه در نظر یار خاکسار شدم

                               رقیب نیز چنین محترم نخواهد ماند

چو پرده دار به شمشیر می زند همه را

                               کسی مقیم حریم حرم نخواهد ماند

چه جای شکر و شکایت ز نقش نیک و بد است

                              چو بر صحیفه ی هستی رقم نخواهد ماند

سرود مجلس جمشید گفته اند این بود

                              که جام باده بیاور که جم نخواهد ماند

غنیمتی شمر ای شمع وصل پروانه

                               که این معامله تا صبحدم نخواهد ماند

توانگرا دل درویش خود به دست آور

                               که مخزن زر و گنج درم نخواهد ماند

برین رواق زبرجد نوشته اند به زر

                               که جز نکویی اهل کرم نخواهد ماند

خدایا وحشت تنهائیم کشت

کسی با قصه ی من آشنا نیست

در این عالم ندارم هم زبانی

به صد اندوه می نالم ٬ روا نیست

                                             شبم طی شد کسی بر در نکوبید

                                              به بالینم چراغی کس نیفروخت

                                              نیامد ماهتابم بر لب بام

                                              دلم از اینهمه بیگانگی سوخت

به روی من ٬ نمی خندد امیدم

سراب زندگی در ساغرم نیست

نه شعرم می دهد تسکین به حالم

که غیر از اشک غم در دفترم نیست

                                                بیا ای مرگ ٬ جانم بر لب آمد

                                                بیا در کلبه ام شوری برانگیز

                                                بیا شمعی به بالینم بیفروز

                                                بیا شعری به تابوتم بیاویز

دلم در سینه کوبد سر به دیوار

که این مرگ است و بر در می زند مشت !

بیا ای همزبان جاودانی ٬                      که امشب وحشت تنهائیم کشت ! 

کوچيک تر که بودم فکر مي کردم بارون اشک خداست

ولي مگه خدا هم گريه مي کنه چرا بايد دل خدا بگيره!!!!

دوست داشتم زير بارون قدم بزنم تا بوي خدا رو حس کنم

اشک خدا را تو يه کاسه جمع کنم تا هر وقت دلم گرفت

کمي بنوشم تا پاک و آسماني شوم!

آسمان که خاکستري مي شد دل منم ابري مي شد

حس ميکرم که آدما دل خدا رو شکستند و يا از ياد خدا غافل شدند

همه مي گفتند باران رحمت خداست ولي حس کودکانه من مي گفت

خدا دلش گرفته و از دست آدم بدا داره گريه ميکنه......

کاشکي که بارون بزنه

به سقف و ايوون بزنه

کاشکي دلم پر بگيره

شادي رو از سر بگيره

کاش دوباره بارون بياد

رو تن ياس و نسترن

کاشکي بوي خدا بياد

تو کوچه و تو باغ من

.........................

کاش دوباره بارون بياد

اشک خدا رو ببوسم!

تا که دلم جون بگيره

از غم دنيا.... نپوسم